Rüzgârın Kulağına

Şehri arkasına almıştı, ama gözleri hep uzaktaydı. Çünkü onun kalbi özgürlükle çarpardı, toprağın kokusuyla nefes alırdı. Ne zincir tanırdı ne yular, sadece bir şey dinlerdi hep: Rüzgârın kulağına fısıldadığı eski bir söz. Ve her sabah o sözü hatırlardı: “Koş. Çünkü sen durduğunda bile içindeki yolculuk devam eder.”