Rüzgarın Ardından

Toz, ayaklarının değil; özgürlüklerinin iziydi. Ne eyer vardı üzerlerinde, ne zincir… Sadece rüzgâr ve bir çağrı: “Koş, çünkü sen özgürlüğün temsilisin.” İnsan sesleri geride kalır, Ama yılkı atlarının yankısı dağlara sinerdi. Ve kimse unutmazdı: Onlar, toprağın kalbi gibi atardı.