Eskiden bu taşlar görünmezdi... Su dolup taşardı üzerlerinden. Şimdi ayaklarının altında taş var, su dizlerine bile çıkmıyor. Yine de geldi. Alışkanlıkla değil, umutla. Kanadını açtı, bekledi. Belki yarın daha fazla olur. Belki bulutlar hatırlar bizi