Sabah Gülü

Her sabah çiğ düşerken yapraklarına, o yeniden doğar gibi açardı.Ne kırmızı kadar tutkulu, ne beyaz kadar uzak… Turuncuydu. İçinde hem umut vardı hem de sakince bekleyen bir sevda. Kimseye seslenmezdi. Ama yanına eğilen bir yürek olursa, “Ben buradayım, hem sıcak hem nazik…” der gibi kokusunu bırakırdı havaya. Ve o an, gün biraz daha güzel başlardı.